Yeni Samanlıktan Bakarken

insan buradan bakarken
dalıp giderdi bir kuşun kendini boşluğa bırakışı gibi ovaya
karın günden güne eriyişini izlerdi baharla birlikte
ve içine çekerek baharda çimenlerin
yazın kuru otların ve samanın
ve güzün yağmurla ıslanan toprağın kokusunu
izlerdi tarlada toprağa elini bulamış insanın
bitmek bilmez gayretini
taşlıktan inen ve çıkan ineklerin ve eşeklerin
sahibinin amacında bezenmiş gayretini
omzuna küreği atıp koşturan köftere çevirmiş insanın
kurumuş tarlasını sulama stresini
ovanın bir başındaki ahmet ağanın
mehmet ağaya laaayyyn diye bağırışındaki coşkuyu ve gücü
hayvanların ve moturların cayırtısının süslediğini
bir taksinin belirişini uzun kavaktan
ve kimdir ve kimi getirir diye merak ederdi
yanıbaşındaki trafonun sesi zonklarken kulaklarında
bir horoz köyün içinden öter bir tavuk kaçışır
ve yenisamanlık pınarının horuldayarak akan çeşmesi
saatlerin geçtiğini hiç haber vermezdi
belki ömrün bile geçtiğini hissettirmezdi